9 FUNDAMENTÓW UWAŻNOŚCI. Wprowadzenie do uważnej praktyki

autor Julita Pietraszko
9 FUNDAMENTÓW UWAŻNOŚCI

Medytacja jest formalną praktyką uważności. Formalna praktyka oznacza, że poświęcamy jej określony czas z naszego życia, aby ćwiczyć i rozwijać uważność. Nieformalna praktyka nazywana jest resztą życia.

Poniżej jest opisanych 9 filarów praktyki uważności, które są postawami tworzącymi silny fundament dla uważności i praktyki medytacyjnej opisywanych przez Jon Kabat – Zinn.

JAK NAUCZYĆ SIĘ ŻYĆ PEŁNĄ ŚWIADOMOŚCIĄ? 9 FUNDAMENTÓW UWAŻNOŚCI 

1. UMYSŁ POCZĄTKUJĄCEGO  

„Zbyt często pozwalamy, aby nasze myślenie i nasze przekonania o tym, co „ znamy”, uniemożliwiały nam dostrzeżenie rzeczy takimi, jakimi naprawdę są”

Umysł początkującego postrzega wszystko tak, jakby to było po raz pierwszy w życiu: wstanie z łóżka, wzięcie prysznica, zjedzenie śniadania, powitanie partnera, zobaczenie słońca, udekorowanie choinki. Takie podejście do życia niesie ze sobą wyjątkowy rodzaj magii, który uznaje, że każda chwila jest rzeczywiście zupełnie nowa i świeża, że ​​nigdy przedtem nie istniała i nigdy już nie będzie istnieć. Właśnie w tej chwili przed nami rozwija się pełnia życia, co pozwala nam wyrwać się z autopilota, starych wzorców myślenia i nudy. Umysł początkującego otwiera przed nami niezliczone możliwości, a cud i ciekawość stają się bramą do obecnego życia. Kiedy witamy każdą chwilę jako świeżą i nową, otwieramy nasze serca na cud „życia”, na niezwykłość w życiu codziennym. Tu też chodzi o to, by wejść w konkretną sytuację bez żadnych oczekiwań i czuć się w porządku, nie będąc mistrzem danego tematu.

Co możesz zrobić?  Określ obszary swojego życia, w których czujesz, że posiadana przez Ciebie wiedza Cię ogranicza, nie pozwala spojrzeć na stare sytuacje w nowy sposób. 

2. BEZ OSĄDU/ NIE OCENIANIE 

„Uważność to świadomość, która pochodzi z celowego zwracania uwagi na doświadczenie rozwijające się w każdym momencie, bez osądzania go” 

Bez osądu – oznacza to, że nie powinniśmy od razu, pochopnie oceniać wszystkiego wewnątrz siebie i wokół nas. Wkładać do szuflad lub kategoryzować jako „dobre”, „złe”. Każda ocena zniekształca obraz, nakładając na niego filtr. Bez filtra obraz jest czysty i autentyczny, tak jaki jest naprawdę. Brak wydawania oceny, wciąż jest trudne dla wielu osób. Mówi się, że nie widzimy rzeczy takimi, jakimi są, a takimi jakimi jesteśmy. Natomiast zawieszenie wydanego wyroku może dać nowe spojrzenie na sytuację lub osobę. 

Co możesz zrobić? Zidentyfikuj obszary swojego życia, w których brak osądzania złagodziłoby niektóre pojawiające się myśli i niepotrzebne dodatkowe przemyślenia i emocje, które się z tym wiążą.

3. AKCEPTACJA

„Musisz zaakceptować siebie takim, jakim jesteś, zanim naprawdę możesz się zmienić”.

Akceptacja to gotowość ujrzenia rzeczy wolnych od uprzedzeń.

Co możesz zrobić? Określ, których obszarów siebie nie akceptujesz. Dlaczego ich nie akceptujesz? Jak bardzo zmieniło by się Twoje życie, gdybyś zaakceptował te rzeczy zamiast z nimi walczyć?

4. NIE DĄŻENIE

„Prawie wszystko, co robimy, robimy w określonym celu – aby coś zdobyć. Ale w medytacji taka postawa może być prawdziwą przeszkodą. Tendencja do nieustannego dążenia do naszej kultury i społeczeństwa pozwoliła nam cieszyć się niespotykanymi standardami życia, komfortu i bezpieczeństwa”

Też ten aspekt bywa dla wielu osób trudny. Dlaczego? Ponieważ zawsze chcemy przejąć kontrolę, zawsze chcemy mieć rzeczy w naszych rękach, zawsze staramy być na miejscu kierowcy. To postawa gotowości do tego aby teraźniejszość, rzeczy były takie jaka są, bez potrzeby kontrolowania swoich myśli, uczuć lub działań. Uważność to po prostu bycie. Bycie ze sobą i bycie chwilą z tym, co się pojawi bez konieczności ich kontrolowania.

Co możesz zrobić? Określ, w jakich obszarach swojego życia ciągle dążysz do kontroli, do ich zmiany. Czy są obszary, w których nie dążysz do naprawy, kontroli? Zadaj sobie pytanie, jak zmieniłoby się twoje życie, gdybyś był „OK” z większą liczbą sytuacji dokładnie takimi, jakimi one były.

5. BRAK PRZYWIĄZANIA/ODPUSZCZANIE

„Kultywowanie postawy puszczania, lub braku przywiązania, ma fundamentalne znaczenie dla praktyki uważności. Kiedy zaczynamy zwracać uwagę na nasze wewnętrzne doświadczenie, szybko odkrywamy, że istnieją pewne myśli i uczucia oraz sytuacje, które zdają się nas trzymać. Jeśli są przyjemne, staramy się przedłużać te myśli, uczucia lub sytuacje, rozciągać je i wyczarowywać je od nowa. Podobnie, istnieje wiele myśli, uczuć i doświadczeń, których staramy się pozbyć lub im zapobiec i chronić się przed nimi, ponieważ są one nieprzyjemne, bolesne i przerażające w taki czy inny sposób. W praktyce medytacyjnej celowo odkładamy na bok tendencję do podnoszenia niektórych aspektów naszego doświadczenia i odrzucania innych. Zamiast tego pozwalamy, aby nasze doświadczenie było tym, czym jest i ćwiczymy obserwowanie go od chwili do chwili”

Puść i uwolnij się. To wydaje się proste. Ale nasze umysły są jak myśli w zaciśnięte pięści. Jeśli jednak pozwolimy sobie na porzucenie przywiązania do idei i pragnień, udzielimy sobie nieskończonej wolności i wewnętrznego spokoju. Kultywowanie postawy braku przywiązania – to zdolność po prostu do odpuszczenia myśli. Kiedy zwracamy większą uwagę na to, co dzieje się w naszych głowach, zaczynamy odkrywać, że umysł często przylega do jakiś konkretnych myśli, okupuje określone uczucia i podąża za nimi. To postawa, w której uczymy się obiektywnie obserwować myśli. Brak przywiązania oznacza, że ​​nie opieramy się myślom ani nie przywiązujemy do nich. Nie musimy już być też „jacyś”, możemy po prostu być tym, co odpowiada naszej własnej naturze bez przypisywania jakiś wartości zewnętrznych. Możemy pozwolić sobie i innym być takimi, jakimi jesteśmy, bez kategoryzowania i nieświadomego oczekiwania konkretnych wzorców zachowania od innych.

Co możesz zrobić? Skieruj swoją uwagę na to, co czujesz kiedy nie odpuszczasz, „trzymasz”. „Trzymanie się czegoś” jest przeciwieństwem puszczania. Spojrzenie na sposoby, w jakie się czegoś trzymamy, pokazują wiele o jego przeciwieństwie – „puszczaniu”.
6. ZAUFANIE 

„Rozwijanie podstawowego zaufania do siebie i swoich uczuć jest integralną częścią treningu medytacji. O wiele lepiej jest polegać na swojej intuicji i własnym autorytecie, nawet jeśli popełnisz jakieś „błędy” po drodze. Jeśli w którymś momencie coś Ci się nie podoba, dlaczego nie uszanować swoich uczuć? Dlaczego należy je pomijać lub anulować jako nieważne, ponieważ niektóre autorytety lub niektóre grupy ludzi myślą inaczej lub mówią inaczej? Ta postawa ufania sobie i swojej podstawowej mądrości i dobroci jest bardzo ważna we wszystkich aspektach praktyki medytacyjnej”

Zaufanie do siebie, do swoich uczuć, do własnego autorytetu, intuicji, nawet jeśli pojawiają się „błędy” po drodze. Zaufanie do siebie oznacza przekonanie, że jesteśmy wystarczający. Rozumiemy, że już posiadamy wszystko, czego potrzebujemy, aby być w pełni sobą. Czasami jednak, gdy nie jesteśmy pewni siebie, czujemy potrzebę sprawdzenia tego co myślimy, czujemy z innymi, czy to, co robimy lub czujemy, jest właściwe. Ale twoje uczucia są Twoimi uczuciami – zaufaj im i uszanuj je. Poprzez praktykę zaufania budujemy naszą zdolność do stawienia czoła wszystkiem.

7. CIERPLIWOŚĆ

„Cierpliwość jest formą mądrości. Pokazuje, że rozumiemy i akceptujemy fakt, że czasem rzeczy muszą się rozwijać w swoim czasie. Dziecko może próbować pomóc motylowi wyłonić się, otwierając poczwarkę. Zwykle motyl nie korzysta z tego. Każdy dorosły wie, że motyl może się pojawić tylko w swoim czasie, że proces ten nie może być przyspieszony”

Cierpliwość wobec wszystkich i wszystkiego. W uważności ten filar obejmuje zrozumienie i zaakceptowanie, że wydarzenia, czy rzeczy muszą się rozwijać na swój własny sposób i w ich własnym czasie. Uwalnia od potrzeby kontrolowania sytuacji w celu uzyskania określonego rezultatu. 

8. WDZIĘCZNOŚĆ

Wdzięczność to poczucie wdzięczności za to, co otrzymaliśmy. To zauważanie dobra w naszym życiu i wokół nas. Zamiast narzekać i zastanawiać się, jak wyglądałoby życie, gdyby… powinniśmy doceniać to, co mamy już teraz, cieszyć się chwilą obecną z poczuciem pokory i rozkoszy. Skoncentruj się na pozytywach w życiu.

9. HOJNOŚĆ

Hojność to dawanie „dobrych rzeczy”, dawanie „swobodnie” i dawanie „obficie”. „Dobre rzeczy”, które dajemy, mogą przybierać różne formy. Mogą to być rzeczy materialne, ale także nasz czas, nasze talenty i nasza pełna obecność. „Swobodnie” – z życzliwością, łagodnością, bez poczucia straty i żalu. „Obficie” – ze świadomością, że nasze życie jest obfite. W każdym z nas jest nieograniczona ilość miłości i współczucia. Hojność rodzi hojność, tworząc okrągły przepływ współczucia i wdzięczności. Kiedy żyjemy w duchu dzielenia się, poznajemy znaczenie miłości i życzliwości.

 

0 komentarz
0

Zobacz również

napisz komentarz

* Pozostawiając komentarz akceptujesz Politykę Prywatności

Ta strona używa plików cookie. Akceptuję Więcej